*میتوانید نویسنده نجوم ۸۶ باشید *

*ایمیل بزنید sajjad.s2007@gmail.com *

مداركي براي نظريه انفجار بزرگ:
سه مدرك قوي براي صحت نظريه ي انفجار بزرگ كطرح است كه نشان بر درستي اين پيشامد است:

1- انبساط كيهان

زماني دانشمندان كشف كردند كه كهكشان هايي كه ما را احاطه كرده اند در حال دور شدن از ما هستند و تمامي كهكشانها در حال دور شدن از مركز هستي هستند كه باور مي رود اين نقطه،نقطه اي است كه بيگ بنگ در آن رخ داده است.
اين كشف،تئوري بيگ بنگ را استوار كرد.همانطور كه مي دانيد، در ابتدا،تمامي فضا در يك نقطه بود(هيچ چيز ديگري نبود).اين نقطه تمامي مواد موجود امروز را شامل مي شد و امكان دارد حدس بزنيد كه آن نقطه انبساط يافته است و جهان از آن نقطه فاصله نگرفته است.جهان همان نقطه است!
در تصوير زير بالوني را مي بينيد كه ابتدا يك نقطه بوده و آن نقطه مانند شكلي كه مي بينيد انبساط يافته است.

 - امواج پس زمينه ي كيهاني

منابع انرژي و جرم دلالت بر ابن دارند كه جهان در گذشته چگال تر و گرم تر بوده است.بلافاصله پس از بيگ بنگ جهان داراي دمايي بيش از يك ميليون درجه ي سانتي گراد داشت. با گذست زمان،جهان انبساط يافت و همزمان سرد سد و امروز دماي جهان در حدود سه درجه ي كلوين(270- درجه ي كلوين) است.
جهان با مشخصات طيفي اي تابش مي كند كه با اين دما همخواني دارد.
جزئيات:توزيع مادع در جهان يكسان است.اين فرض ظاهرا به دو شكل تائيد شده است.يكي با بازديد از كهكشانها و ديگري نوسانات ضعيف در تابش راديويي پس زمينه ي كيهاني.
در بيگ بنگ داغ،جهان قابل مشاهده شروع به انبساط آني در 12-15 ميليارد سال پيش مي كند.سپس چون،جهان به انبساط ادامه مي دهد و به تدريج فاصله ي بين كهكشان ما و كهكشان هاي خارجي افزايش مي يابد.انبساط جهان سبب تبديلات نور آبي رنگ به قرمز و قرمز رنگ به فرو سرخ مي شود.بنابراين،كهكشانهاي دور كه با سرعت زياد از ما دور مي شوند،قرمز تر ديده مي شوند.اين انبساط،همچنين،تابش هاي پس زمينه ي كيهاني را سرد مي كند.بنابر اين تابش هاي پس زمينه ي كيهاني كه امروزه در دماي 2.28 درجه ي كلوين هستند،در جهان اوليه،گرمتر بودند.
بعلاوه،طيف گرمايي تابش هاي پس زمينه ي كيهاني در ابرهاي گازي دور،گرمتر هستند.
چون نور با سرعت محدودي حركت مي كند ما اين ابرهاي دور را در زمانهاي اوليه مي بينيم؛در گذشته ي جهان،كه جهان چگالتر و گرمتر بود.
عملا ما گذشته را مي بينيم.(همچنيناست براي بسياري از ستارگاني كه شما مي بينيد.شما ميليون ها سال پيش ستارگان را مي توانيد ببينيد و گاهي اوقات عم چند ميليارد سال پيش آنها را!)

3- برهم كنش هسته اي كيهاني.فراواني هليوم

حدود 25% جرم كيهان،از هليوم است.ستارگان در طول عمر كيهان نمي توانستند اين مقدار هليوم را توليد كنند.براي همين،فرض ذيل بيشتر مورد قبول دانشمندان است.تنها چگالي و دماي بالا در مرحله هاي اوليه ي جهان،منايب است براي توليد هليوم از هيدروژن؛دقيقا سه دقيقه پس از بيگ بنگ شرايط،شبيه به شرايط درون ستارگان بود.مدل هاي جهان اوليه،پيش بيني مي كنند كه 25% از هيدروژن موجود در آن زمان بايد به هليوم تبديل شده باشند.به هر حال شرايط،به گونه اي بود كه اجازه ي تشكيل عناصر سنگين تر از هليوم را نمي داد.
جزئيات:يك ثانيه پس از بيگ بنگ،دماي جهان دقيقا 10 ميليارد درجه بود و جهان پر بود از دريايي از نوترون ها،پروتون ها،الكترون ها،پاد الكترون ها(پوزيترون ها)،فوتون ها و نوترينوها.
هنگامي كه جهان سرد شد،نوترونها به پروتونها و الكترونها تبديل شدند و يا با ساير نوترونها تركيب پيدا كرده و دوتريم ها را ساختند.در سه دقيقه ي نخستين جهان،اكثر دوتريوم ها تركيب شدند ،هليوم ها را ساختند.مقدار اندكي ليتيوم نيز در آن زمان ساخته شد.
پيشگويي فراواني دوتريوم،هليوم و ليتيوم وابسته است به چگالي ماده ي معمولي در جهان اوليه.اگر چگالي ماده ي معمولي دقيقا 3% از چگالي بحراني باشد، در اينصورت نظريه،دقيقا ميزان زياد اين عناصر را پيشگويي مي كند.
يك ماهواره بايد بتواند مستقيما چگالي اين ماده ها را اندازه بگيرد و مقدار مشاهده شده را با برهم كنش هسته اي كيهاني بيگ بنگ مقايسه كند.اين مي تواند يك آزمايش مهم براي اين مدل باشد.

نورانیت ستارگان و یا دیگر اجرام آسمانی برای ناظر زمینی "قدر" نامیده شده و با عددی معین می شود. ستاره شناسان قدیم، نورانی ترین ستاره را در قدر اول و کم نورترین آنها را در قدر شششم قرار می دادند. امروزه، این طبقه بندی به نحوی دیگر و با استفاده از اعداد منفی نیز مورد استفاده قرار م یگیرد. برای مثال، شعرای یمانی، یعنی نورانی ترین ستارۀ آسمان در قدر ۵/۱-، نسر واقع در قدر ۱/۰+ خورشید در قدر حدود ۲۷- و ماه هنگام بدر در قدر ۱۲- واقع شده اند

ایزاک آسیموف نویسنده قدرتمند داستان های تخیلی در زمینه فضا در کتاب مسکونی کردن سیارات خود به این نکته اشاره کرده :"انسان از تمام شدن منابع زمین میترسد و به همین دلیل به دنبال حیات در سیارات دیگر است" ایزاک ماه و مریخ را دو پایگاه قوی و کامل برای انسان معرفی کرده است. چرا که ماه به دلیل فاصله کمی که با زمین دارد به راحتی میتواند با زمین ارتباط برقرار کند و تبادل تجهیزات نماید. 

در مقدمه کتاب خواندم که اینگونه نوشته بود:"اکنون ما سیارات  حتی نپتون و اورانوس را از نزدیک دیده ایم و حتی نقشه زهره را کشیده ایم ... " این یکی از عوامل موفقیت ایزاک آسیموف در خلق آثار جذابش در باره فضاست. او با تجسم کاذب خود توانسته خود را در شرایطی طبیعی قرار دهد و رویداد هایش را ثبت کند. او حتی فکر افزایش جمعیت و مشکلات این پدیده را نیز از سر خارج نکرده و نوشته:"تعداد نوزادان فضایی باید کنترل شود" و گویا او خود طراح یک شهر خیالی است که اینقدر جزئیات را تشریح کرده.

وحال میدانیم که انسان تا یک یا دو دهه آینده پا روی مریخ خواهد گذاشت. و این اثباتگر اندیشه خلاق آسیموف است.

بقیه را در ادامه مطلب ببینید.

در حال حاضر انجمن سیاره‌ای آمریکا با سازمان فضایی ناسا و آزمایشگاه فیزیک کاربردی جان هاپکینز در جمع‌آوری اسامی به منظور ارسال آن‌ها به همراه «مدارگرد اکتشافی ماه» (LRO) همکاری می‌کند.

وب‌سایت «نام خود را به ماه بفرستید» (Send your name to the moon)به همه این امکان را می‌دهد تا در کاوش ماه شرکت کنند و نامشان را تا سال‌های آینده در مداری به دور ماه قرار دهند. در این سایت شرکت کنندگان می‌توانند اطلاعات خود را ثبت کرده و گواهی ثبت نام را دریافت و چاپ کنند. پایگاه اسامی را روی یک ریز تراشه که در فضاپیما نصب خواهد شد، قرار می‌دهد. آخرین مهلت برای ثبت اسامی تا تاریخ 7 تیر 1387 است.

 تصویر: طرحی از مدارگرد اکتشافی ماه /ناسا

«کیتی پدی»(Cathy Peddie) ، نماینده‌ی مدیر پروﮋه‌ی LRO در مرکز پرواز فضایی گادارد ناسا، گفت: "هر کسی که نام خود را به ماه می‌فرستد ،همانند من، عضوی از کاوش‌های بعدی ماه می‌شود. مأموریت LRO اولین گام در برنامه‌های ناسا به منظور بازگرداندن انسان‌ها به ماه تا سال 1399 است و نام شما می‌تواند زودتر به آنجا برسد. جالب نیست؟"

مدارگرد که از شش وسیله‌ی آزمایشگاهی و یک تکنولوﮊی نمایش تشکیل شده است، اطلاعات جامعی فراهم خواهد کرد که تاکنون از ماه گزارش نشده است. این مأموریت به انتخاب مکان‌های بی‌خطر برای فرود مطمئن انسان و شناسایی منابع ماه می‌پردازد. همچنین بر چگونگی تأثیر تابش محیطی ماه روی انسان‌ها مطالعه خواهد کرد. این فضاپیما اطلس جامعی از خصوصیات و منابع ماه ایجاد می‌کند که در طرح‌های ناسا مورد استفاده قرار خواهد گرفت و باعث پیشرفت در تحقیقات مربوط به ماه خواهد شد. برنامه‌ی زمان بندیLRO  برای پرواز، اواخر سال 1387 است. وب‌سایت نام خود را به ماه بفرستید یک تلاش مشترک میان ناسا, انجمن سیاره‌ای و آزمایشگاه فیزیک کاربردی جان هاپکینز است. نام خود را امروز به ماه بفرستید.

برای ارسال نام خود به ماه اینجا را کلیک کنید:

یک منجم آماتور سریع‌ترین جرم طبیعی چرخان شناخته شده در منظومه شمسی را کشف کرد. این سنگ فضایی که به اندازه‌ی یک خانه است و با سرعت زاویه‌ای حدود یک دور در دقیقه به دور خود می گردد، در اردیبهشت امسال از نزدیک‌ترین فاصله نسبت به زمین عبور کرد.

شاید سرعت چرخش رکوردشکن این سیارک به لحاظ علمی چندان هم شگفت‌آور نباشد، اما این کشف که از یک پروژه‌ی رصدخانه‌ی آموزشی به دست آمده نشان می‌دهد که مجهز کردن مدارس و مراکز عمومی به تلسکوپ‌های حرفه‌ای می‌تواند به نتایج نجومی رکوردشکن منجر شود.

 تصویر: سیارکی نامنظم از میان سیارک های بی شمار منظومه شمسی

«پاول روچ»(Paul Roche) سرپرست این پروژه (پروژه‌ی تلسکوپ Faulkers) می‌گوید:" اگرچه در حال حاضر داشتن چنین رکوردی می‌تواند خوشایند باشد اما ما مصمم و امیدواریم با تجهیز و ترغیب تعداد دیگری از مدارس این رکورد را نیز بشکنیم."

این پروژه مستلزم دسترسی مدارس و منجمان آماتور و حرفه‌ای به دو تلسکوپ با تیغه‌ی برش در رصدخانه‌هایی در هاوایی و استرالیا است. سیارک تازه کشف شده به‌ نام «2008 HJ»، اولین بار در تاریخ 5 اردیبهشت ماه امسال به وسیله یک تلسکوپ روبوتیک در نیومکزیکو شناسایی شد و سپس به عنوان هدفی مستعد برای رصد از طریق وب‌سایت پروژه‌ی Faulkers انتخاب شد.

«ریچارد مایلز»(Richard Miles)، پژوهشگر بازنشسته‌ی پتروشیمی و نایب رییس انجمن نجومی بریتانیا (BAA)، 5 روز پس از کشف اولیه سیارک 2008 HJ یعنی در تاریخ 10 اردیبهشت ماه موفق شد به کمک تلسکوپ 2 متری کنترل از راه دور Faulkers در استرالیا سرعت چرخشی آن ‌را برابر با یک دور در دقیقه اندازه‌گیری نماید. همچنین سرعت حرکت این سیارک نسبت به زمین در حدود 45 کیلومتر در ثانیه برآورد شده است.

 این سیارک فقط برای چند روز و زمانی که به فاصله 8/2 (دو و هشت دهم) برابر فاصله‌ی ماه از زمین رسید قابل مشاهده بود. رصدهای انجام شده در این مدت کوتاه نشان داد که 2008 HJ هر 7/42 ثانیه یک دور به دور خودش می‌چرخد و از این رو از سوی اتحادیه بین‌المللی نجومی (IAU) به عنوان یک «چرخنده‌ی فوق‌ سریع» تایید شده ‌است. در واقع سیارک 2008 HJ با سرعت بسیار زیاد خود موفق شد تا رکورد پیشین متعلق به سیارک 2000 DO8 را درهم کوبد. سیارک 2000 DO8 که هشت سال قبل کشف شده است هر 78 ثانیه یک‌بار به‌دور خود می‌چرخد.

مشاهدات ریچارد مایلز پیش‌بینی می‌کند که سیارک 2008 HJ بایستی یک شیء سنگی فشرده در ابعاد 12 متر در 24 متر اما احتمالا با جرمی بیش از 5000 تن باشد. سرعت چرخش این سیارک تاییدی بر این نظریه است که هرچه سیارک کوچکتر باشد با سرعت بیشتری به دور خود می‌چرخد.

به نقل از نجوم نیوز

مطالعات جدید نشان می‌دهد که پوسته‌ی یخی بیرونی قمر مشتری، اروپا، در طول 60 میلیون سال گذشته به اندازه‌ی 80 درجه لغزیده است و مناطق قطبی قمر را به سمت خط استوای آن منتقل کرده است.

نتایج این تحقیق این نظریه را تقویت می‌کند که احتمالا زیر سطح یخی اروپا اقیانوسی از آب مایع وجود دارد. این اقیانوس می‌تواند بندرگاهی برای حیات باشد.

کره‌های چرخان، توده‌های سنگین روی سطحشان را به سمت خط استوا حرکت می‌دهند. اگر توده‌ها نزدیک قطب‌ها واقع باشند، می‌توانند در طی جریانی که «انحراف قطبی حقیقی» خوانده می‌شود از محور چرخش فاصله بگیرند.

 برای اجسام بزرگ مانند زمین و مریخ که اصطکاک بین لایه‌های درونیشان بسیار زیاد است چنین لغزش‌هایی می‌تواند بسیار کند باشد. ولی اگر یک پوسته‌ی سخت یخی بیرونی در روی یک اقیانوس شناور باشد می‌تواند به سرعت منحرف شود.

«پاول شنک» (Paul Schenk) و همکارانش از موسسه‌ی تحقیقات سیاره‌ای در تگزاس بر این باورند که شکستگی‌های سطح اروپا خود نشان‌دهنده‌ی این است که اقیانوسی زیر سطح این قمر قرار دارد.

 محققان می‌گویند سه فرورفتگی کمانی عمیقی که صدها کیلومتر روی قمر امتداد دارند با رگه‌هایی که در اثر چرخش 80 درجه‌ای سیاره به وجود می‌آیند هم‌خوانی دارند.

«فرانسیس نیمو» (Francis Nimmo) ، عضوی از این گروه، پیش از این پیشنهاد کرده بود که انسلادوس، قمر زحل، نیز ممکن است یک اقیانوس زیرین داشته باشد و در گذشته پوسته‌ی آن منحرف شده باشد.

 البته پرسش‌هایی در مورد احتمال این که پوسته‌ی سخت اروپا چرخیده باشد باقی می‌ماند و محققان سعی خواهند کرد تا در ماه‌های آینده به آن‌ها پاسخ دهند. شنک به نیوساینتیست گفت: "ما بسیار علاقه داریم که بفهمیم این چرخش در چه زمانی اتفاق افتاده است."

مطالعات نشان می‌دهند سطح یخی اروپا 60 میلیون سال پیش شکل گرفته است ولی گروه هنوز مطمئن نیست که آیا چرخش یکباره اتفاق افتاده یا در طی یک سری از حوادث رخ داده است. آن‌ها همچنین امید دارند تا در مورد ضخامت یخ که هم اکنون در حدود 10 کیلومتر محاسبه شده است، اطلاعات دقیق‌تری کسب کنند.

به نقل از نجوم نیوز

ما نمی توانیم در زمان به عقب برگردیم و گرماسنجی را در دوران ابتدایی جهان نصب کنیم، اما اخترشناسان روش بهتر و غیر مستقیمی را برای اندازه گیری دمای عالم در 11 میلیارد سال پیش یافتند.

دما در آن زمان بسیار سرد و معادل 9 کلوین (264- درجه سانتی گراد) بوده است اما با این حال گرمای بیشتری نسبت به زمان حال داشته است، دما اکنون کمتر از 3 کلوین (270- درجه سانتی گراد) است.

برخی از سردترین اجرام در عالم ابرهای گازیی هستند که فضای میان ستاره ای و کهکشانی را پر کرده اند. اما باز هم این اجرام گرم تر از صفر مطلق یا صفر کلوین هستند و این بدان دلیل است که آنها با تابش باقی مانده از دوران اولیه جهان گرم می شوند.

آنچه که تابش زمینه کیهانی نام دارد، همان تابشی است که پلاسماهای موجود در عالم از خود ساطع می کنند، این تابش از 380000 سال بعد از انفجار بزرگ در محیطی از عالم با فاصله 13.7 میلیارد سال نوری از ما، شروع به پرتوافشانی کرد.

اما همانگونه که عالم انبساط می یافت، به طول موج این تابش ها افزوره می شد و انرژی آنها کمتر می گشت و این بدین سبب بود که تابش زمینه کیهانی از جنس امواج الکترومغناطیس است. همراه با این دو رخداد دمای تابش نیز کمتر شد تا به دمای کنونی یعنی 2.7 کلوین رسید.

اکنون گروهی از اخترشناسان هندی دمای این تابش را در 11 میلیارد سال پیش یعنی زمانی که عالم تنها 5 میلیارد سال عمر داشته است، اندازه گرفته اند.

روش غیر مستقیم

آن ها دمای تابش زمینه کیهانی را معادل 9.15 کلوین با اختلاف عددی 0.7 کلوین اندازه گیری کردند که این رقم بسیار نزدیک به 9.3 کلوین است که نظریه انفجار بزرگ آن را پیش بینی می کند.

اخترشناسان با روشی کاملا غیرمستقیم به حاصل نهایی رسیدند. در حقیقت آنها دمای گاز کربن مونواکسید را در کهکشانی با فاصله 11 میلیارد سال نوری اندازه گرفتند. این گاز به سبب قرار گیری در مقابل نور یک اختروش (کوازار) آشکار شد.

این گروه اخترشناسی به وسیله آرایه تلسکوپ VLT طول موج های جذبی گاز کربن مونواکسید را اندازه گیری کردند. آثار طول موج ها وابسته دمای گاز کهکشان بود و این دما همان چیزی است که از تابش زمینه کیهانی حاصل می شود.

تلسکوپ در قرن 18 برای منجمان به ابزاری غیر قابل چشمپوشی بدل شده بود. با پیشرفت فن تراش عدسی ها و علوم اپتیک، تلسکوپهای بزرگتر و بهتر در رصد خانه ها نصب شد. حال آدمی سیارات و ستارگانی را می دید که قبل از اختراع تلسکوپ از وجود آنها بی خبر بود. او به مدد تلسکوپ پی برد جهان بزرگتر از پندارهایش است.

با افزایش بزرگنمایی و وضوح تصاویر تلسکوپها، حوضه شناخت بشر از دنیای پیرامونش، بزرگ و بزرگتر شد. با این حال در آغاز قرن بیستم، اغلب ستاره شناسان اعتقاد داشتند که، جهان فقط از یک کهکشان تشکیل شده است که همان راه شیری است که منظومه شمسی از اجزای آن است.

در سال 1924 ادوین هابل، ستاره شناس آمریکایی با استفاده از تلسکوپ 100 اینچی خود کهکشانهای بسیاری، خارج از کهکشان راه شیری، رصد کرد. وی مشاهده کرد که کهشکانها در حال دور شدن از یکدیگر هستند. پس جهان در حال گسترش است. کشف وی بار دیگر مرزهای شناخت هستی را فرو ریخت و در پی آن نظریه انفجار بزرگ مطرح شد که تاکنون بهترین پاسخ به دورشدن کهکشانهاست.

منجمان، برای مشاهده بهتر آسمان، تلسکوپها را در کوهستانها و نواحی عاری از گرد و غبار و نور شهرها، نصب می کنند با این وجود برای رصد آسمان، در بند شرایط جوی هستند.

بقیه در ادامه مطلب ...

کلمبیا (Columbia) اولین شاتل بود که به سفارش مرکز فضایی کندی ناسا (NASA's Kennedy Space Center) در سال 1979 ساخته شد. تا به حال شاتلهای Columbia, Challenger, Discovery, Atlantis ,Endeavour جمعا" 113 ماموریت فضایی انجام داده اند و در مجموع توانسته اند 600 فضانورد را حمل کرده و چیزی بیش از 1360 تن بار را به فضا ببرند که این شامل تلسکوپ فضایی هابل (Hubble Space Telescope) و سایر وسایل ساخت و تجهیزات پایگاه بین المللی فضایی (International Space Station - ISS) نیز میشود. فهرست این شاتلها تا به امروز این چنین است:

- Columbia : اولین شاتل ساخته شده در سال 1979 و به به سفارش مرکز فضایی کندی ناسا که در اول فوریه سال 2003 بعد از انجام موفقیت آمیز ماموریت با هفت سرنشین موقع فرود منفجر شد.

- Challenger : به سفارش KSC در جولای 1982 و در28 ژانویه 1986 با هفت سرنشین موقع پرتاب منفجر شد.

- Discovery : در نوامبر 1983 ساخته شد.

- Atlantis : در آوریل 1985 ساخته شد.

- Endeavour : در می 1991 برای جایگزینی سفینه Challenger در فلوریدا ساخته شد.