شما نیز نویسنده نجوم۸۶ هستید.

کد کاربری و رمز عبور شما: guest

ورود به بخش مدیریت

 تا به حال در مورد سرعت گریز چیزهای زیادی شنیده وگفته شده است. از این جمله می توان به اینکه اگر جسمی از این سرعت عبور کند از میدان جاذبه ای که در آن حضور دارد می تواند فرار کند یا اینکه سرعت گریز برخی اجرام مثل سیاه چاله ها نزدیک سرعت نور است وتمام چیزهایی که نیروی گرانشی را حس می کنند در دام آن می افتند ومواردی از این دست. 

کاربرد این سیستم ها در کار با تلسکوپ ، یافتن جرمی در آسمان با توجه به نشانی های داده شده و دادن نشانی جرمی به شخص دیگر و... است.

سیستم مختصات افقی:

۱- زاویه سمت:زاویه ای که سمت شمال ناظر با نقطه فرضی برخورد نیم دایره عمودی ستاره با صفحه افقی می سازد. +درجهت عقربه های ساعت

۲- ارتفاع: قوسی (زاویه قوسی ای)است که از نیم دایره عمودی ستاره محدود بین ستاره و صفحه افق بوجود می آید.

سیستم مختصات استوائی:

۱- میل:قوسی از نیم دایره ساعتی ستاره ،محدود بین ستاره و صفحه استوایی سماوی.

۲- بٌعد : قوسی است از استوای عالم که از نقطه اعتدال بهاری شروع و به محل برخورد و نیم دایره ساعتی ستاره با استوای عالم ختم میشود. جهت حرکت خلاف جهت حرکت عقربه های ساعت است.

**درک این مطالب با مشاهده تصویر بهتر خواهد بود.**

**در صورت تمایل به دریافت تصاویر از طریق ایمیل مرا مطلع سازید.**

**sajjad.s2007@gmail.com **

بقیه در ادامه مطلب

تصویر1:کهکشان Zw II 96 ( در فاصله حدود 500 میلیون سال نوری ) به کهکشان  Baby Boomشبیه است که در فاصله 12.3 میلیارد سال نوری قرار دارد و در تصاویر تنها به صورت یک لکه ظاهر می شود. به تازگی گروهی از تلسکوپ ها برای بررسی آشفتگی موجود در یک کهکشان بسیار دور دست در کیهان گردهم آمدند. تلسکوپ های فضایی هابل و اسپیتزر ، سوبارو ( ژاپن ) ، جیمز کلارک ماکسول و کک در موناکی در هاوایی، همچنین  VLA در نیومکزیکو، اپتیک های خود را به میان آوردند تا با کمک مشاهده در طول موج های رادیویی و فروسرخ علت سرعت خارق العاده تولید ستاره در یک کهکشان دور دست را بیابند. تلسکوپ های فضایی هابل و اسپیتزر، سوبارو( ژاپن )، جیمز کلارک ماکسول و کک در موناکی در هاوایی، همچنین  VLA در نیومکزیکو، اپتیک های خود را به میان آوردند تا با کمک مشاهده در طول موج های رادیویی و فروسرخ علت سرعت خارق العاده تولید ستاره در یک کهکشان دور دست را بیابند. این کهکشان که اکنون ملقب به Baby Boom   است ، سالانه حدود 4000 ستاره تولید می کند.این در حالی است که کهکشان راه شیری سالانه تنها 10 ستاره تولید می کند. اقدامات اخترشناسان تنها به مشاهده از درون تلسکوپ ها محدود نمی شود، آنها قصد دارند در مورد این کهکشان با ارزش اطلاعات بیشتری کسب کنند. پیتر کپک از مرکز علمی اسپیتزر ناسا در موسسه تکنولوژی کالیفرنیا می گوید : " این کهکشان در حال گذراندن دوران حاملگی است! و بیشتر ستاره های آن به یک باره متولد می شوند. اگر انسان ها نیز به همین صورت متولد می شدند آنگاه سن تمامی مردم کره زمین یکسان می بود." این کشف مخالف اکثر نظریه های مشهود در مورد شکل گیری کهکشان ها است. مثلا یکی از عمومی ترین نظریات در این باره بیان می کند که، کهکشان ها ستارگان خود را در طول زمان و به تدریج تولید می کنند و نه در یک انفجار مهیب مانند آنچه در Baby Boom در حال وقوع است.        Baby Boom   که متعلق به گروهی از کهکشان ها با نام کهکشان های انفجاری است، رکورد تازه ای برای درخشان ترین کهکشان انفجاری در فاصله بسیاری دور می باشد. تلسکوپ های هابل، سوبارو ( ژاپن ) و موناکی در ابتدا کهکشان را در طول موج مریی نشان دادند که به دلیل فاصله زیاد آن به صورت لکه ظاهر شد. همچنین تلسکوپ های جیمز کلارک ماکسول و اسپیتزر نیز کهکشان را در طول موج های فروسرخ نشان دادند. Baby Boom در طول موج فروسرخ به طور برجسته ای درخشان شد، زیرا کهکشان شمار عظیمی ستاره نوزاد دارد. هنگامیکه ستارگان متولد می شوند، از خود نور فرابنفش گسیل می کنند و مقادیر بسیار زیادی گرد و غبار تولید می شود. گرد و غبار نور فرابنفش را جذب می کند اما مانند موتوری که در خورشید قرار گرفته است گرم شده و در طول موج فروسرخ نور منتشر می کند و موجب درخشندگی غیرعادی می شود. برای دستیابی به اطلاعات بیشتر از تابش جوان و بی نظیر این کهکشان، کپک و تیم وی این طرح را با شماری از تلسکوپ دنبال کردند. آنها از اندازه گیری های اپتیکی تلسکوپ کک برای تعیین فاصله دقیق کهکشان، بهره گرفتند. 12.3 میلیارد سال نوری، این فاصله ما را به زمانی بازمی گرداند که جهان تنها 1.3 میلیارد سال سن داشته است (سن کنونی جهان تقریبا 13.7 میلیارد سال است). اختر شناسان در طول موج های رادیویی و با استفاده از تلسکوپ  VLA در نیومکزیکو اندازه گیری هایی انجام دادند. هم چنین داده های اسپیتزر و جیمز کلارک ماکسول به اختر شناسان در تخمین تعداد ستارگان تولید شده در این کهکشان در هرسال (1000-4000 ستاره در هر سال) کمک کردند. با این وجود، کهکشان طی 50 میلیون سال نه بیشتر هم ارز پرجرم ترین کهکشانی که امروز می بینیم خواهد شد. کپک می گوید : " پیش از این ما کهکشان هایی را که اینچنین ستاره تولید کنند تنها در عالم جوان دیده بودیم، اما این کهکشان زمانی شکل گرفته که عالم نوزادی بیش نبوده است. اکنون موضوع این است که آیا بخش اعظم کهکشان های بسیار پرجرم در در دوران آغازین عالم، شکل یافته اند مانند کهکشان    Baby Boomیا اینکه این کهکشان یک استثنا بوده است. پاسخ این سوال به ما برای تعیین اینکه مدل های قبلی از شکل گیری کهکشان ها چقدر صحت دارند، کمک خواهد کرد". نیک اسکوویل گفت :" شکل گیری باورنکردنی ستارگان در این کهکشان به ما این وعده را می دهد که ممکن است شاهد شکل گیری یکی از پرجرم ترین کهکشان های بیضوی عالم باشیم."

به نقل از آسمان شب ایران

نیم دایره ساعتی: قوسی از کره سماوی که قطبین سماوی و ستاره (هر جرم آسمانی) را قطع میکند.

نیم دایره قائم : قوسی است که از سمت الراس ، ستاره و سمت القدم میگذرد.

نصف النهار ناظر : قوسی است که از چهار نقطه ی قطبین سماوی  و دو نقطه تقاطع محور عمود میگذرد.

دایره البروج: مسیر حرکت ظاهری  در آسمان در طول یکسال را دایره البروج می نامند.

مرا از نظرات خود مطلع سازید.

My E-Mail: sajjad.s2007@gmail.com

سحابی روزت به طور کلی:

•       فاصله از ما:4500 سال نوری

•       عرض و پهنا:13^10*6/4 کیلومتر

•       جرم:10000 برابر جرم خورشید

•       Dec :04d 55m +

•       Ra :06h 32m

درون این سحابی یک خوشه ی باز ستاره ای وجود دارد که عمدتا از ستارگان گروه O وB تشکیل شده است و نام آن NGC2244 می باشد.سن این خوشه هم 4 میلیون سال است.این خوشه را اولین بار جان فلامستید(John Flamstid )در سال 1960 کشف کرد. ستارگان درون این خوشه بسیار داغ و پرجرم اند و خیلی زود از بین خواهند رفت(5تا 10 میلیون سال).

فروسرخ:

در لبه ها ی این سحابی  ستاره ای جوان وجود دارد که نور فروسرخ ساطع می کند و نام آن AFGL961 است و در آخرین مراحل تشکیل ستاره ای به سر می برد.

منجمان ستارگان بسیار داغ را علامت زده اند تا مشخص کنند که در چه مناطقی سیارات ستارگان سردتر در خطر انفجار توسط این ستارگان بسیار داغ را دارند.

فرابنفش:

نور فرابنفش منتشر شده از ستاره های داغ باعث درخشش پیرامون سحابی می شود.این نور پر انرژی که در ستاره های داغ وجود دارد،الکترونهای اتمهای هیدروژن را به بیرون رانده و به این ترتیب باعث یونیزاسیون ابرهای عظیم گازی هیدروژن موجود در اطراف خوشه شوند.اگر الکترونها یک فوتون با انرژی بالاتر از eV 6/13 جذب کنند که این انرژی برابر است با 18^10*179/2 ژول و در طول موج UV قرار دارد،باعث ساطع کردن نور قرمز می شود و ما آن را به شکل گل قرمز می بینیم.

بادهای داغ ستاره ای که از ستاره های داغ پرتاب می شوند،باعث تهی شدن مرکز سحابی شده و ایجاد حفره ای می نماید که توسط یک لایه از گاز و غبار از بقیه ی قسمتها جدا می گردند.Flux فوتونهای UV با فاصله ی آن از ستاره طبق فرمول(1/d^2 ) کاهش میابد.بنابراین پروتونهای دور از ستاره می توانند الکترونها را دوباره به دست آورند تا اتمهای هیدروژن را بسازند.

eV=electron Volt

 نور فروسرخ(دو عکس بالا ) -- نور مرئی(دو عکس پایین )

  نور مرئی(رنگ قرمز=هیدروژن و  اشعه ی ایکس -رنگ سبز=سولفور - رنگ آبی =اکسیژن)  

به نقل از نجومستان

این پست نیز برای شروع منجمی بسیار مناسب است.

ستاره:

گوی های بزرگی از گاز بسیار گرم اند که به واسطه نور حاصل از ترکیب گاز های غلیظ سازنده شان می درخشند.

سحابی:

ابر وسیعی متشکل از غبار و گازهای رقیق است و دمای بسیار اندکی دارند. سحابی ها از خود نور نمی تابند اما بر اثر نور ستارگان مجاور قابل رویت اند. در صورتی که اینگونه مرئی شده باشند به ستاره ای محو می مانند.

سیارات:

اجرام تقریبا کروی جامد و بزرگ اند که به دور خورشید (مرکز منظومه) می چرخند. همه سیارات نسبتا سرد اند و بازتاب نور خورشید آنها را مرئی میکند.

راه های تشخیص سیاره در آسمان:

1-     سیارات با نوری پایدار میدرخشند در حالی که ستارگان به سرعت تغییر نور و رنگ میدهند.

2-     سیارات آسمان را سیر می کنند. گاهی نزدیک یک ستاره و گاهی نزدیک دیگری میشوند. از طرفی دیگر ستاره ها ظاهرا مواضع ثابتی نسبت به یکدیگر دارند.

3-      سیارات در تلسکوپ به صورت قرص های نورانی دیده می شوند اما ستارگان هر چقدر هم بزرگنمایی بیشتر باشد باز هم نقاطی نورانی دیده میشوند.

4-     سیارات آسمان را فقط روی نواری به نام دایره البروج که در حقیقت محدوده حرکت ظاهری خورشید در آسمان است , طی میکنند

سیارک ها:

اجرام جامدی هستند که به سیارات شباهت دارند اما اندازه آنها با سیارات تفاوت دارد. بزرگترین سیارک (سرس) با قطری حدود 800 کیلومتر و بیشتر آنها با قطری معادل 3 کیلومتر به دور خورشید میگردند. سیارک ها با نور آفتاب میدرخشند اما چون سطحشان کوچک است آنها را بدون تلسکوپ نمیتوان دید.

اقمار:

اجرامی کروی اما کوچک تر از سیارات که بر روی مداری معین به دورهر یک در گردش اند. مشتری بیش از 60 قمر و زمین تنها یک قمر (ماه) دارد.

دنباله دار ها:

اجرامی منحصر به فرد که گه گاه در آسمان ظاهر می شوند. یک دنباله دار از یک کره نورانی که به استوانه ای رقیق و دراز به نام دنباله متصل است  , تشکیل شده است . اکثر دنباله دار قدری کم نورند که با چشم غیر مسلح دیده نمیشوند. دنباله دار های عظیم نادر اند و هر 60 ,70 سال یک بار پدیدار می شوند.از هزاران دنباله دار کشف شده 260 تا در مدار بسته (کشیده) حرکت میکنند و یک مسیر را بار ها دور میزنند. اما صدها دنباله8 دار دیگر مداری سهمی یا هذلولی دارند . این ها از فضای خارج می آیند و فقط یکبار یک مسیر را می پیمایند.

شهابوار ها:

معمولا اجسامی جامد ریزی اند که در فضا حرکت می کنند. گاها گروهی از آنها جذب زمین شده و به دام جو آن می افتند. از شدت گرمای ایجاد شده در اثر اصطکاک با جو آنها می سوزند و نوری ایجاد میشود که مانند خطی نمایان میشود که به آن تیر شهاب نیز گقته می شود. در مواردی که این اجرام بسیار بزرگ باشند پیش از آن که کاملا بسوزند به سطح زمین برخورد میکنند.

منتظر نظرات ارزنده شما هستم. 

اینگونه دره ها در سطح مریخ چگونه بوجود آمده اند ؟ ممکن است بارش باران هایی در گذشته ی مریخ آن ها را بوجود آورده باشد یا جوشیدن چشمه ی آبهای زیر زمینی و یا شاید جاری شدن ماگما بر روی سطح این سیاره .

بقیه در ادامه مطلب

 شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران، دومین دوره رقابت رصدی صوفی را که با هدف تکریم و بزرگداشت مقام علمی عبدالرحمن صوفی رازی طراحی شده است، در روزهای 7 و 8 شهریور ماه سال جاری در استان سیستان و بلوچستان و با همکاری استانداری این استان و گروههای نجومی محلی برگزار خواهد کرد.

 این رقابت 2 سال پیش، اولین دوره خود را در شمال استان سمنان پشت سر گذاشت و امسال نیز با هدف ارتقای سطح توانایی رصدگران ایرانی برگزار می شود.

به نقل از asiac.ir

بقیه در ادامه مطلب

رادیو تلسکوپها تصویری را آشکار کردند که در آن فرآیند رهاسازی ماده نمایان است و سیاهچاله ای هسته کهکشانی را می بلعد.  

اخترشناسان مدتها بر این گمان بودند که هسته های بسیار درخشان کهکشانهای مارپیچی سایفرت(Seyfert) ، انرژی خود را از راه مصرف کردن ماده سیاهچاله های خود تامین می کنند، اما هرگز نتوانستند کشف کنند که آنها درآغاز دقیقاً چه مقدار ماده داشتند.

 یکی از نظریه های پیشرو می­ گوید ماده کهکشانهای سایفرت  طی برخوردی با کهکشان همسایه توزیع شده است، در نتیجه گازهای آن پرتحرک می­ شوند و اگر در جنگ گرانش پیروز شود مقدار بیشتری از ماده برای هسته خود می­ آورد.

 وقتی اخترشناسان این کهکشانها را در نور مرئی می­ نگرند مقدار کمی از جرم مشاهده شده را می­ توانند به عنوان مدرکی در تائید این نظریه ارائه دهند. اما در حال حاضر عکس جدیدی که با آرایه بسیار بزرگ تلسکوپهای رادیویی  گرفته شده  نشان می­ دهد که بیشتر جرمی که دیده می­ شود طی برخورد مداوم با کهکشان همسایه توزیع شده است.

  «چنگ یوکو»، دانشجوی دکترای دانشگاه ویریجینیا می­ گوید: آرایه بسیار بزرگ از آنچه واقعاً در این کهکشانها اتفاق می­­ افتد پرده برداشته است. شکل و نحوه جایگیری گاز این کهکشانها آشکارا نشان می­ دهد که کهکشان همسایه مقداری از گاز را به سرعت به سمت خود می­ کشاند. این یکی از موارد بسیار جالب در تضاد بین تصاویر مرئی و تصاویر رادیویی است.

از دیگر اثرات برخورد کهکشانی فرستاده شدن گاز و غبار به سمت سیاهچاله مرکز کهکشان است که باعث تولید انرژی می شود. تجمع ماده در سیاهچاله­ها به قدری زیاد است که حتی نورهم نمی­ تواند از دام گرانش آن فرار کند. سیاهچاله­ها در مرکز کهکشانها مستقر هستند و بسته به سرعت بلعیدن ماده، آنها را در طیف وسیعی از میزان فعالیت طبقه بندی می­ کنند.

 سایفرتها در میانه این دسته جای دارند، در حالیکه اختروشها  و بلازارها صدها بار پرتوانترند. اخترشناسان تعدادی از سایفرتها را قبلاً در نور مرئی رصد کرده بودند، انتخاب کردند، اما این بار آنها را در طول موج رادیویی که از اتمهای هیدروژن ساطع می­ شد بررسی کردند.

 این بررسی نشان داد که ماده اکثر آنها طی برخورد با کهکشان همسایه توزیع شده است. «یاون تانگ» دانشجوی دکترای دانشگاه ملی تایوان می­گوید:  با مقایسه این تصاویر با نمونه آنها از کهکشانهای غیر فعال در طول موج رادیویی رابطه تنگاتنگ بین برخوردهای نزدیک و توان سیاهچاله­ها در هسته نمایان شده­ است. درحال حاضر این بهترین سوخت برای کهکشانهای سایفرت است.

 «جرمی لیم» از آکادمی اخترفیزیک و اخترشناسی می­ گوید: نتایج ما نشان می­ دهد که گازهای هیدروژن ابزار قدرتمندی برای آزاد کردن نوع دیگری از برهمکنش گرانشی دیده­ نشدنی در بین کهکشانهاست و این خود پیشرفتی بزرگ در درک این اجرام است.

به نقل از نجوم نیوز

 بعضی از نواحی خاک مریخ از لحاظ شیمیایی به مانند خاک باغچه های زمین است. تحلیل جدید مریخ نشین فونیکس این موضوع را تایید کرد. یافت  مناطقی بزرگتر و وسیعتر از این ساختارها می تواند شرایط حیات در مریخ را محیا کند.

 گرچه این تحقیقات هنوز کامل نشده است ولی فونیکس پیش ازاین ماده ای دارای ارزش غذایی یافته بود که ساختار آن شبیه منیزیوم، سدیم، پتاسیم و کلر بود. با اینکه عناصر ذکر شده در خاک مریخ موجود است ولی دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که این عناصر تمایلی به انحلال در آب و مهیا کردن حیات داشته باشند.

 نتیجه دلپذیر از آزمایش خاک مریخ در منطقه ای به نام "سرزمین عجایب"(wonderland) بدست آمد که حاکی از آن بود، این ماده غنی قابلیت انحلال در آب را دارد. این منطقه که در شمال مریخ نشین قرار گرفته، چند سانتی متری از آن حفر شده است. این نمونه برداری چهارشنبه هفته پیش به آزمایشگاه رطوب سنج و الکتروشیمی و تحلیل گر ضریب هدایت (MECA) فونیکس فرستاده داده شد.

 آزمایشگاه مکای فونیکس، در نمونه های خود ماده ای  قلیایی با pH بین 8 و 9 یافت. این ماده  قلیایی در خیلی از موارد با خاک زمین اشتراک دارد. ازجمله این تشابهات می توان به خاکی که شلغم و مارچوبه سمی در آن رشد می کند اشاره کرد. دانشمندان همگی از این داده های دریافتی شگفت زده بودند!

 دانشمندان گمان می کنند که اگر خاک شرایطی مناسب و مساعد داشته باشد به این معناست که محدوده ای عریضتر و بزرگتر از سازواره ها وجود دارد که توانایی رشد گیاه در خاک را داراست؛ چیزی درباره از بین بردن حیات وجود ندارد و در حقیقت این گونه به نظر می رسد که طبیعت خیلی دوستانه رفتار کند.

 کاوش و حفاری عمیق تر می تواند پرده از خاک نمک آلود یا خاکی با pH متمایز بردارد.

به نقل از نجوم نیوز

ماه تنها قمر سیارۀ زمین است. میانگین فاصله ماه تا زمین ۳۸۴٬۴۰۳ کیلومتر و قطر ماه ۳٬۴۷۶ کیلومتر است. کره ماه در حقیقت نزدیکترین جرم آسمانی به زمین محسوب می شود. نور می‌تواند تقریباً در مدت ۱٫۳ ثانیه فاصله بین زمین تا ماه را طی نماید. در سال ۱۹۶۹ نخستین فضانوردان به نام‌های نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در قالب پروژه آپولو بر سطح ماه فرود آمدند.

نیم‌کره‌ای از ماه به طور دائمی رو به زمین قرار دارد که سمت نزدیک ماه نامیده می‌شود. نیمه پنهان ماه را سمت دور ماه می‌نامند. سنگین بودن نیمهٔ آشکار ماه و اثر گرانش زمین بر روی آن باعث این تقسیم شده‌است.

در ابتدا فقط سه چیز وجود داشت: نوترون پروتون و الکترون و ترکیب آنها از سه دقیقه بعد از بیگ بنگ شروع شد

آینده جهان بسته به رقابت ماده تاریک و انرژی تاریک است

انرژی تاریک باعث سرعت انبساط میشود

ماده تاریک انقباض جهان را افزایش میدهد.

۳۵میلیار سال پس از پیدایش جهان ، جهان منقرض خواهد شد

عمر جهان حدود ۱۴ میلیارد سال است

۵میلیارد سال پیش سرعت انبساط جهان اوج گرفت.

تا ۸ سال آینده میتوان نقطه بیگبنگ را  دید.

به نقل از برنامه ۱۷/۴/۸۷ آسمان شب با حضور دکتر بهرام مباشر

وبلاگ انگلیسی نجوم ۸۶ راه اندازی شد به آدرس:

http://nojum86EN.blogfa.com

منظومه‌­ی شمسی به وسیله‌ی حبابی از ذرات حاصل از بادهای خورشیدی احاطه شده است که اصطلاحا خورشیدکره (heliosphere) نامیده می‌­شو‌د‌‌.‌‌ ‌هر فضاپیمایی که بخواهد از ‌‌‌‌منظو‌مه‌­ی‌ ‌‌‌شمسی خارج شود باید از مرز بین خورشیدکره با فضای بین‌­ستار‌‌‌‌‌‌‌‌‌ه­‌ا‌‌‌ی‌‌‌‌‌ ‌‌عبور کند. به این مرز اصطلاحا «شوک پایانی» گفته می‌­شود

پژوهشگران مسئول ویجر 2 مشاهده کردند که این کاوشگر در فاصله‌­ا‌‌‌ی‌ نزدیک‌­تر ‌ا‌ز‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فاصله‌­ی مورد انتظار از ناحیه‌­ی شوک پایانی عبور کرده است. این رخداد می‌­تواند به این معنی باشد که خورشیدکره نامتقارن است و در محلی که ویجر 2 از آن عبور کرده است، به وسیله‌ی یک میدان مغناطیسی میان­‌ستار‌ه‌­ای به طرف خورشید فشرده شده است. این یافته­‌ها به محققان کمک می‌­کند تا درک بهتری از نحوه‌­ی برهم کنش خورشید با محیط بین‌­ستار‌ه‌­ای داشته باشند.

دو کاوشگر ویجر 1 و 2 در سال 1977 به هدف بررسی مشتری و زحل به فضا پرتاب شدند. مسیر پرواز ویجر 1 به هنگام عبور از زحل به سمت بیرون از صفحه‌­ی مداری منظومه‌­ی شمسی تغییر کرد. اما ویجر 2 در این صفحه به مسیر خود ادامه داد تا علاوه بر مشتری و زحل، با اورانوس و نپتون نیز ملاقات کند. این دو فضاپیما دورترین ساخته­‌ها‌ی‌ ‌بشر در کیهان هستند. ماموریت کنونی ویجرهای 1 و 2 رسیدن به مرز فضای بین‌­ستاره‌­ای است.

به نقل از نجوم نیوز

روز شنبه 8 تيرماه 1387 و در 34مين روز پس از فرود، مريخ‌نشين فونيكس ناسا موفق شد با بزرگ‌تر كردن گودالي موسوم به "سفيدبرفي"، تكه‌اي از يخ نمايان شده در اين گودال را خراش دهد و به اين ترتيب نمونه مناسبي از خاك آميخته به ذرات يخ را آماده انتقال به تجهيزات آزمايشگاهي خود كند.

به اين منظور، سوهان متحرك كوچكي كه در انتهاي بازوي رباتيك فونيكس قرار دارد، تا عمق 2 ميلي‌متري، 50 بار يخ زير سطح مريخ كه گفته مي‌شود به سختي سيمان است را خراش داد. سپس، بيلچه بازوي رباتيك فونيكس با نمونه‌برداري از خاك آميخته به اين تكه‌هاي يخي، آماده انتقال آنها به يكي ديگر از مجموعه 8 اجاق سامانه تحليلگر حرارتي فونيكس موسوم به تگا (Thermal and Evolved Gas Analyzer – TEGA) شد تا با حرارت دادن اين نمونه، نقطه ذوب يخ را تعيين كند.

گودال "سفيدبرفي" كه در واقع نتيجه چندين حفاري است و از 5 گودال تشكيل شده، در منطقه‌اي با نام "سرزمين عجايب" و نزديك به مركز يكي از عوارض زمين‌ساختي كه به صورت ساختارهاي چندضلعي در قطب شمال مريخ ديده مي‌شود، حفر شده است. گودال كم عمقي كه به منظور نمونه‌برداري از يخ خراش داده شده، "سفيدبرفي 5" نام گرفته و درون گودال "سفيدبرفي" قرار دارد. "سفيدبرفي 5" 4 تا 5 سانتي‌متر عمق، 24 سانتي‌متر عرض، و 33 سانتي‌متر طول دارد.

بهرام چهارمین سیاره منظومه ماست که در مداری بعد از زمین به دور تک ستاره این منظومه میگردد.

تا پیش از عصر فضا آن را زمین دوم  می نامیدند. مریخ به دلیل رنگ سرخی که دارد به مارس یا خدای جنگ نام دار شده است.

مدت زمان گردش سیاره سرخ به دور خورشید برابر با 687 روز زمینی و 5/2 برابر سال زمینی است.زاویه میل محوری مارس 24 درجه است که با زمین همانندی فراوان دارد. به همین دلیل مانند زمین چهار فصل مرکب دارد . با این تفاوت که طول سال در خدای جنگ 23 ماه زمینی (30 روزه) است. در بهار نیم کره شمالی مریخ رو به خورشید قرار می گیرد.

اما چرخش آن به دور خود یعنی شبانه روز(نجومی) مریخ برابر با 24 ساعت  و 37 دقیقه و /22 ثانیه است که میتوان گفت تقریبا با زمین برابری می کند.

بهرام سیاره سردی است. دمای متوسط آن حدود 230 درجه کلوین است. دمای گرم ترین ساعات در استوای مریخ به 26 درجه سیلسیوس میرسد و در مقابل در سرد ترین ساعات به 111- درجه سانتیگراد تغییر می یابد.

قطر نیمگانی بهرام 6794 کیلومتر و قطر قطبی آن(فاصله قطبین) 6759 کیلومتر است و جرم آن فقط 11/0 جرم زمین است. سرعت گریز مریخ 5کیلومتر بر ثانیه است و به همین جهت جو مارس بسیار رقیق است و آب مایع در آن وجود ندارد. تراکم این سیاره برابر 93/3 گرم در سانتی متر مکعب است که با این رقم مریخ کمترین تراکم را در میان سیارات داخلی به خود اختصاص داده است.

مریخ دو قمر دارد که هر دو توسط آساف هال در سال 1877 کشف شدند. او برای این دو قمر نام های فوبوس و دیموس که به ترتیب یعنی ترس و وحشت را برگزید.

به نقل از کتاب اطلس منظومه خوشیدی با  تصرف و تلخیص

تلاش اخترشناسان برای تخمین سن عالم طی قرن گذشته شبیه یک داستان کارآگاهی مهیج است. پیش از به کارگیری آشکارساز ناهمسانگرد ریزموج ویلکینسون؛ بهترین روش برای تعیین سن عالم مبتنی بر ثابت بحث انگیز هابل بود. این ثابت، آهنگ انبساط عالم را توصیف می کند. اخترشناسان برای تعیین ثابت هابل، با رصد کهکشانهای دوردست؛ فاصله و سرعت دورشدنشان از زمین را تعیین می کنند. معمولا برای تعیین فاصله از ستاره های متغییر قیفاووسی یا سایر اجرام نجومی با درخشندگی مطلق معلوم استفاده می شود. سپس ثابت هابل  از تقسیم سرعت دور شدن کهکشان بر فاصله اش به دست می آید. عکس ثابت هابل تخمینی از سن عالم به دست می دهد.

اما یک مشکل وجود داشت. مقداری که برای ثابت هابل به این روش به دست می آید به فرضهای مختلف درباره ی چگالی و ترکیبات عالم و همین طور، روش مورد استفاده برای تعیین فواصل، بستگی دارد. به این ترتیب، اخترشناسان بسته به روش ها و فرض های مختلف مورد استفاده، مقادیر مختلفی برای این ثابت به دست آوردند. عمدتا دو مقدار برای این ثابت به دست می آمد: گروهی آن را 50 کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک به دست می آورند، و گروهی دیگر، مقداری در حدود 80 کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک  ارائه می کنند. (هر مگاپارسک 3.26 سال نوری است) بنابراین، بر اساس این تخمین ها سن عالم در محدوده ی 10 تا 16 میلیارد سال به دست می آید. توجه داریم که هرچه ثابت هابل بزرگتر باشد، سن عالم کمتر خواهد بود. تحقیقات بعدی این گستره ی سن عالم را کمی محدودتر کرد.

در مجموعه ای دیگر از تلاشها برای تعیین سن عالم، تلاش شد به طور مستقیم سن برخی از پیرترین اجرام عالم تعیین شود. اخترشناسان می توانند سن عالم را با اندازه گیری واپاشی عناصر رادیواکتیو هم تعیین کنند. بر این اساس، سن پیرترین صخره های زمین 3.8 میلیارد سال؛ و پیرترین شهاب سنگها در حدود 4.6 میلیارد سال به دست می آید. از این روش، با این دقت، نمی توان در مورد راه کاهکشان و یا ستاره های پیر استفاده کرد. زیرا برای فراوانی های اولیه ی ایزوتوپهای مختلف، فرضهای گوناگونی می تواند اعمال شود. به هرحال سنی که برای عالم بر این اساس به دست می آید 12 تا 15 میلیارد سال، بعلاوه یا منهای 3 تا 4 میلیارد سال است.

اندازه گیری سن خوشه های پیر ستاره ای نیز راه دیگری است برای تخمین سن عالم. اخترشناسان می توانند با مطالعه ی درخشان ترین ستاره های خوشه های گویسان حد بالایی برای سن خوشه به دست آورند.  این کار با مطالعه ی درخشان ترین ستاره های رشته ی اصلی انجام می شود.  براین اساس به نظر می رسد سن برخی از پیرترین ستاره ها در حدود 12 میلیارد سال باشد. و اخترشناسان معتقدند سن این خوشه های گویسان می تواند شاخص خوبی برای سن عالم باشد. با توجه به این که عناصر سنگین موجود در این خوشه ها بسیار اندک است؛ این اجرام نجومی جزو نخستین اجرامی اند که در بدو پیدایش عالم شکل گرفته اند.

در رهیافتی دیگر، اخترشناسان سن ستاره های کوتوله ی سفید را تعیین می کنند. کوتوله های سفید در مراحل پایانی زندگی برخی از ستاره ها به وجود می آیند که با جرمی به اندازه ی خورشید، ابعادی در حد زمین دارند. با یافتن کم سوترین –و درنتیجه، پیرترین- ستاره های کوتوله های سفید؛ می توان تخمین زد چه مدتی است که یک ستاره ی کوتوله سفید در حال سرد شدن است. سنی که بر این اساس برای قرص راه کاهکشان به دست می آید، در حدود 10 میلیارد سال است. قرص راه کاهکشان حدود 2 میلیارد سال پس از مهبانگ شکل گرفته است. به این ترتیب، سن عالم حدود 12 میلیارد سال به دست می آید.

اکنون روشهای مختلف کم و بیش نتیجه ای یکسانی برای سن عالم به دست می دهند. هرچند تلاش برای تعیین دقیق سن عالم  هنوز هم ادامه دارد.

  پنج‌شنبه‌ی هفته‌ی گذشته، فونیکس(ققنوس) برای نخستین بار بر روی خاک یک سیاره آزمایش شیمیایی مرطوب انجام داد. در این آزمایش آب زمینی با خاک سیاره ترکیب شده و آزمایشاتی بر روی آن انجام می‌شود تا مشخص شود امکان حیات در آن وجود دارد یا خیر. «مایکل هچ» مدیر بخش میکروسکوپ فونیکس می‌گوید:" ما سعی داریم بفهمیم ترکیب شیمیایی خاک چیست، چه موادی در آن حل شده است، اسیدی است یا بازی؟"

 «سام کوناوس»، یکی از رهبران پروژه می‌گوید:" خاک این ناحیه با خاک سطحی خشک قطب جنوب زمین شباهت دارد و میزان قلیایی بودن آن قابل توجه است. در این نقطه‌ی خاص، حدود 2.5 سانتی‌متر زیر سطح، ‌‌‌pH خاک بین 8 تا 9 است. نمک‌های مختلفی یافت شده‌اند که هنوز دقیقا تحلیل نشده‌ است اما می‌توان گفت منیزیم، سدیم، پتاسیم و کلر در بین آن‌ها یافت می‌شود."

تصویر: خاکی که برای آزمایش به آزمایشگاه مرطوب برده می‌شود 

وی افزود:" وجود نمک مدرک دیگری برای وجود آب است. همچنین میزان مواد مغذی مورد نیاز برای حیات قابل توجه است. به نظر من مریخ با زمین بیگانه نیست و از نظر ترکیبات معدنی به آن شباهت دارد."

خاک این سیاره شرایط مناسبی برای پرورش حیات دارد. البته هنوز هیچ مدرکی برای اثبات و یا رد وجود حیات در مریخ وجود ندارد.

ابزار دیگر فضاپیما به نام «تگا»(TEGA) نیز در این مدت بیکار نبوده است. این اجاق خاک مریخ را تا 1000 درجه‌ی سانتی‌گراد گرم کرد و گاز‌های خروجی را مورد بررسی قرار داد. تحلیل کامل داده‌های این اجاق بسیار پیچیده و زمان‌بر است اما تحقیقات اولیه موارد جالبی را نشان می‌دهد.

بر طبق داده‌های تگا، خاک مریخ در ناحیه‌ی مورد آزمایش در گذشته با آب برهم‌کنش داشته است. البته مشخص نیست که این برهم‌کنش در همین ناحیه‌‌‌ی قطبی بوده یا این که باد خاک را از جایی دیگر به این‌جا آورده است.

هفته‌ی گذشته نیز عکس‌های مریخ‌نشین وجود یخ را در این سیاره تایید کرد

پس از گذشت حدود 33 روز از این ماموریت 90 روزه، ماموریت به صورت موفقیت‌آمیزی پیش رفته است. دانشمندان امیدوارند در 60 روز آینده اطلاعات بیش‌تری از حیات و آب در گذشته و حال مریخ به دست آورند. اخبار ماموریت فونیکس را از پایگاه خبری نجوم دنبال کنید.

پس از گذشت 25 روز از ماموریت فونیکس(ققنوس)، این مریخ‌نشین موفق به کشف یخ شد. لکه‌های سفیدی که زیر پای مریخ‌نورد بودند، پس از گذشت چند روز ناپدید شدند. این امر نشان می‌دهد جنس این لکه‌ها که اندازه‌‌ای برابر یک حبه قند داشتند، یخ است. دانشمندان در روزهای گذشته بین گزینه‌های یخ و نمک شک داشتند.

«پیتر اسمیت»، مدیر پروژه‌ی فونیکس می‌گوید:" آن‌ها باید یخ باشند. ناپدید شدن آن‌ها نشان می‌دهد که نمی‌توانند نمک باشند. نمک بخار نمی‌شود."

تصویر: محل حفاری شده که در آن یخ پیدا شده است.

پس از آن‌که فونیکس در روزهای گذشته قسمتی از خاک را حفر کرد، لکه‌های سفیدی در قسمت‌های حفر شده دیده می‌شد اما امروز صبح خبری از آن‌ها نبود!

همچنین امروز صبح، بازوی مکانیکی مریخ‌نشین در حال کندن یک گودال دیگر بود که به سطح سختی برخورد کرد. دانشمندان از این‌که احتمالا یک سطح یخی دیگر پیدا کرده‌اند، هیجان زده شده‌اند.

انیمیشن تغییرات یخ در طی 4 روز را این‌جا ببینید(تصویر با فرمت GIF و حجم آن 800 کیلوبایت است):

http://www.nasa.gov/images/content/253084main_dodo_020_024.gif

تلسکوپ رادیویی آرسیبو به جمع دیگر تلسکوپهای آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا و آفریقا پیوست تا این تلسکوپها با رصد همزمان خود از یک نقطه ی آسمان، تلسکوپی مجازی را به قطر 11000 کیلومتر تشکیل دهند.

تلسکوپ رادیویی آرسیبو در پورتوریکو به جمع دیگر تلسکوپ­های آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا و آفریقا برای بررسی همزامان آسمان پیوست. این تلسکوپ­ها قرار است یک نقطه از آسمان را به طور همزمان رصد کنند و به این ترتیب یک تلسکوپ مجازی به قطر حدود 11000 کیلومتر تشکیل دهند.

همه­ ی این تلسکوپ­ها عضو پروژه­ ی اکسپرس هستند و روز 22 ماه می (دوم خرداد ماه) اولین رصد خود را بر مبنای روش­های تداخلسنجی انجام دادند. در این روش چند تلسکوپ رادیویی از نقاط مختلف زمین یک منطقه از آسمان را به طور همزمان رصد مینمایند. حاصل کار نوعی تلسکوپ مجازی با قطری برابر حداکثر فاصله­ ی تلسکوپ­ها از یکدیگر خواهد بود. این روش که "تداخل سنجی با خط مبنای بسیار بزرگ" نام دارد، قادر است تصاویری با کیفیت 100 برابر بهتر نسبت به تلسکوپ­های عادی از منابع رادیویی کیهانی تولید نماید.

نتایج رصدی این تلسکوپ مجازی غول­پیکر بلافاصله به بلژیک ارسال شد تا در کنفرانس شبکه­ های آموزشی و تحقیقاتی قاره­ ی اروپا نمایش داده شود. تیم تحقیقاتی تلسکوپ آرسیبو ارائه ­ی نتایج را بسیار موفقیت­ آمیز ارزیابی کرد. زیرا نرخ ارسال داده به مرکز پردازش سیگنال­های دریافتی از این تلسکوپ مجازی در موسسه­ ی مشترک در اروپا، 4 برابر بیش­تر از میزانی بود که قبلا توسط این تیم در تلسکوپ آرسیبو حاصل شده بود.

مدیر JIVE معتقد است: «این نتایج در پیشبرد نجوم رادیویی بسیار حائز اهمیت هستند. این دست­آوردها نه تنها نشان می­دهند که تلسکوپ­های آینده را می­توان طی همکاری­های بین­المللی شکل داد، بلکه می­توان آن­ها را درست به مانند ابزارهای عادی به کار گرفت با این تفاوت که اندازه­ی آن­ها در اندازه­های ابعاد کره­ی زمین است.»

پروژه­ی EXPReS، که بودجه­ی آن توسط اتحادیه­ی اروپا تامین شده است، قصد دارد تا در نهایت16  عدد از حساس­ترین تلسکوپ­های رادیویی سراسر جهان را به پردازنده­ی مرکزی واقع در JIVE  متصل نماید و به این ترتیب یک شبکه­ی  VLBI (تداخلسنجی با خط مبنای بسیار بزرگ) واقعی ایجاد نماید. این روش جایگزین روش قدیمی­تر انتقال داده به کمک جابه­جایی هارد دیسک­های رایانه­ای خواهد شد. در نتیجه­ی این شیوه­ی جدید، منجمان قادر خواهند بود تا پس از گذشت تنها چند ساعت، و نه چند هفته، به نتایج رصدها دست یابند.

به نقل از نجوم نیوز

زحل يا كيوان ، ششمين سياره از جانب خورشيد ، ( در زبانهاي اروپايي ) به نام ساترن ، يا رب النوع رومي كشاورزي ناميده ميشود كه مبناي آن كرونوس ، رب النوع يوناني است. اين دومين سياره بزرگ منظومه ي شمسي است . داراي قطر تقريبي 120600km است. زحل به علت حلقه هاي آشكاري كخ دارد زيباترين سيارات است . زحل به رغم اندازه ي بزرگش ، كم چگالترين سيارات است . اين سياره تقريبا 30% چگال تر از آب است . يعني اگر در ظرف آبي كه به اندازه ي كافي بزرگ باشد ، قرار داده شود ، غوطه ور ميماند.

چرخش محوري زحل بسيار تند است و طي 10.5 ساعت زميني كامل ميشود . قطبهاي اين سياره بر اثر اين چرخش سريع ، تخت شده است . اندازه ي دور تا دور آن در استوا ، 10% بزرگتر از اندازه ي دور تا دور قطب آن است . بر عكس طول روز ، سال زحل بسيار طولانيست. هر دور گردش كامل سياره ، پيرامون خورشيد ، به دليل فاصله ي متوسط 1.4 ميليارد كيلومتري آن از خورشيد ، 29.5 سال زميني طول ميكشد، يعني حركت ظاهري زحل از ميان برجهاي دايرة البروج بسيار كند است . با كمك تلسكوپهاي آماتوري سالهاي بسياري طول ميكشد تا كجي محور چرخش زحل ( تقريبا27) معلوم شود ، زيرا طي يك دوره ي تقريبا 14 ساله ما سمت بالاي حلقه هاي آن را ميبينيم ، سپس در دوره ي حدود يك سال به نظر ميرسد كه اين حلقه ها " لبه _ نما " شدهاند و بعد از آن منظره اي از زير حلقه ها ميبينيم .

زحل بيشتر از گاز تشكيل شده است . ابرهاي زرد و كدر آن از آمونياك متبلورند و با بادهايي شرق وزان كه در استواي سياره سرعتي بيش ا ز 1770 km/h دارند ، به درون نوارهايي روبيده ميشوند . بادهاي نزديك دو قطب ملايم ترند . پوشش زحل دريايي از هيدروژن و هليم مايع است كه رفته رفته ( با پيشروي در عمق ) به شكل هيدروژن فلزي در مي آيد . اين دريا جريان هاي الكتريكي بسيار قوي را هدايت ميكند كه توليد كننده ي ميدان مغناطيسي پر توان سياره اند . هسته زحل ، كه چندين برابر هسته ي زمين است ، از سنگ و يخ تشكيل شده است . دانشمندان دماي سطح سياره را حدود -168 درجه سلسيوس برآورد ميكنند.

در حدود هر سي سال با سپري شدن تابستان زحل ، طوفان عظيمي در سياره اتفاق مي افتد. اين طوفان كه به لكه سفيد بزرگ شهرت دارد ، به مدت يك ماه قابل مشاهده است و مانند نورافكني بر سيماي سياره ميدرخشد. سپس لكه شروع به شكستن ميكند و به شكل نوار پهن سفيدي به دور سياره كشيده ميشود . اين تصور وجود دارد كه توفان ياد شده ، حاصل گرم شدن جو، كف كردن آمونياك ، منجمد و سپس پراكنده شدن آن با بادهاي سنگين سياره باشد.

برجسته ترين ويژگي زحل حلقه هاي آن است . سه سياره بزرگ ديگر ( مشتري ، اورانوس، و نپتون) هم داراي حلقه اند ، اما زحل چشمگيرترين حلقه ها را دارد.

 اختر شناسان قرنها فكر ميكردند كه حلقه ها قمرهاي سياره اند .

بقیه در ادامۀ مطلب ...

با کمال تاسف دو مطلب با عناوین "رد پایی روی مریخ " و "موجودات بیگانه" از

 وب سایتهایی استخراج شده بود که ظاهرا قصد شایعه پراکنی داشته اند و صحت

 این دو موضوع را دکتر رئوفی (دانشمند ایرانی ناسا) با صراحت تمام رد کردند.

ایشان اضافه کردند:

در راه شیری تعداد زیادی ستاره وجود دارد که هر کدام میتواند یک منظومه را به همراه داشته باشد و نظریه حیات در کرات دیگر رد نمی شود اما این که بشقاب پرنده ای وارد زمین شود درست نیست و حد اقل تا به حال کسی آن را ندیده.

دکتر رئوفی افزود:

چندی پیش بسیاری از مردم نواحی مختلف جهان ادعا کردند که سفینه ای نورانی را دیدند اما معلوم شد که این ها ماشین آلات نظامی بودند که آزمایش میشدند.

منبع قسمتی از این خبر : voanews