نجوم 86

	نجوم 86
	وبلاگی برای ارائه مطالب و منابع مفید نجومی

از شعله‌های کروی تا بلور‌های غول‌پیکر

درست است که ایستگاه فضایی بین‌المللی هنوز در دست ساخت است، ‌اما پژوهش روی بی‌وزنی دهه‌هاست که در حال انجام است. از شعله‌های کروی تا بلور‌های غول‌پیکر گرفته، همه چیز متفاوت با آن چیزی است در حالت عادی در زمین مشاهده می‌کنید. برخی از آزمایش‌های جذاب در این زمینه را در گزارشی تصویری با هم می‌بینیم.

در فقدان نیروی جاذبه،‌ کشش سطحی بر قوانین فیزیکی مایعات چیره می‌شود. در این تصویر که در ایستگاه فضایی بین‌المللی گرفته شده،‌ این نیرو باعث شده که آب در یک حلقه فلزی گسترده شود،‌ انگار که با یک قاشق نامرئی هم زده شده باشد.
این تاثیر با استفاده از نور برای گرم‌کردن غیریکنواخت آب ایجاد شده است، ‌به صورتی که تفاوت دمای حاصل، باعث عدم تعادل در کشش سطحی شده و مایع را به چرخش واداشته است.
چنین حرکت ناشی از کشش سطحی به ندرت روی زمین دیده می‌شود. اما در گودال‌های خنک‌کننده استیل گداخته می‌توان چنین حرکتی که به همرفت مارانگونی معروف است،‌ را دید.

بی‌وزنی باعث می‌شود شعله‌ها به نسبت حالتی که در وجود جاذبه طبیعی دارند، گرد‌تر و خنک‌تر باشند. می‌توانید تفاوت دو حالت شعله را در نیروی جاذبه طبیعی( عکس سمت چپ) و بی‌وزنی( عکس سمت راست) ببینید. بر خلاف زمین،‌ در حالت بی‌وزنی،‌ هوای داغ و کم‌چگال‌تر بالا نمی‌رود. در نتیجه، ‌فرایندهای دیگر مانند انتشار ذرات از منطقه داغ به منطقه‌ای با دمای کم‌تر،‌ تسلط می‌یابند.
مطالعه سوختن در فضا، اطلاعات پایه‌ای بیشتری را در مورد فیزیک این پدیده به دست داد که می‌تواند به فناوری فرونشانی آتش در برنامه‌های فضایی آینده کمک شایان توجهی کند.

در بی‌وزنی بلور‌ها بزرگ‌تر می‌شوند و مکعب‌های زئولیت معدنی شاهدی بر این جمله هستند (چنان که در تصویر سمت راست می‌بینید). دلیل این امر این است که بلور‌هایی که در مایع شکل می‌گیرند،‌ از مواد حل‌شده در آن تغذیه می‌شوند که مایعی با غلظت کم‌تر را بر جای می‌گذارد. روی زمین، این مایع رو به بالا حرکت می‌کند و جریان همرفتی در ظرف آزمایشی به وجود می‌آورد که باعث کاهش و محدود شدن اندازه بلور‌ها می‌گردد. این تاثیر در حالت بی‌وزنی از بین می‌رود.
ایجاد بلور‌های بزرگ‌تر و خالص‌تر می‌تواند در مورد ساختار و خاصیت‌های آن‌ها اطلاعات بیشتری را در اختیار ما قرار دهد. برای مثال،‌ زئولیت پر از خلل و فرج میکروسکوپی است که می‌توان از آن‌ها برای تصفیه و ذخیره موادی مثل هیدروژن برای سلول‌های سوخت آینده استفاده کرد.

ماهی مداکای ژاپنی( که تصویری از جنین آن را در این‌جا می‌بینید) جز اولین حیواناتی است که با فضاپیمای اندوور در سال 1994 / 1373 به فضا فرستاده شد و برای مطالعات تحول جنین در فضا مورد استفاده قرار گرفت.
اهمیت نیروی جاذبه در آغاز چرخه حیات جانوران هنوز به صورت یک معما باقی مانده است. ماهی مداکایی که در فضا متولد شد، تا شبیه شدن به برادرانش روی زمین،‌ رشد کرد، ‌اما پژوهش‌هایی که روی سایر حیوانات، ‌از موش گرفته تا قورباغه انجام شده‌اند،‌ نشان داده‌اند که بی‌وزنی تاثیر قابل‌توجهی روی رشد اولیه این جانوران دارد، به طوری که احتمال ناتوانایی‌های فیزیکی در آن‌ها بالا می‌رود.

اما فقدان نیروی جاذیه تنها عامل محیطی نیست که در فضا برای حیوانات تغییر می‌کند. آن‌ها همچنین باید اشعه‌های کیهانی و خورشیدی بیشتری را تحمل کنند. گلسنگ و باکتری توانسته‌اند مواجهه با ترکیبی از خلا بدون هوا و اشعه شدید موجود در فضا را تاب بیاورند.
اما تاکنون تنها یک جانور، یکی از بی‌مهرگان میکروسکوپی به نام خرس آبکی یا جانور تنبل، ‌توانسته است مانند گلسنگ و باکتری چنین شرایطی را تحمل کند. طی آزمایش یک راکت اروپایی در سال 2007/ 1386، تعدادی از این موجودات در معرض اشعه شدید فرابنفش خورشیدی و خلا قرار گرفتند و تعدادی دیگر،‌ تنها در خلا بودند. تنها بخشی از آن‌ها که در معرض اشعه شدید قرار گرفته بودند توانستند به زندگی برگردند اما اغلب آن‌هایی که تنها در معرض خلا قرار گرفته بودند جان سالم به در بردند.

بخش بزرگی از پژوهش‌های فضایی روی تاثیرات فیزیولوژیکی بی‌وزنی متمرکز شده‌اند. سقوط آزاد بر توانایی قضاوت در مورد اندازه و فاصله در فضانوردان موثر است و باعث کاهش گلبول‌های قرمز خون و بافت ماهیچه می‌گردد. اما بیشترین عارضه را روی استخوان‌ها دارد.
حتی با یک برنامه ورزشی سخت، اغلب افراد به ازای هر ماه که در فضا باشند،‌ به طور متوسط حدود 1.5 درصد از بافت استخوانی قسمت‌های مهم بدنشان را مانند بخش لگن از دست می‌دهند. این مقدار تقریبا برابر با همان میزانی است که زنان پس از یائسگی در طول یک سال از دست می‌دهند. پژوهشگران در تلاشند تا با استفاده از تردمیل‌های عمودی که شرایط بی‌وزنی را شبیه‌سازی می‌سازد این تاثیر را کاهش دهند.

بی‌وزنی برای رفع عفونت‌ها دوبرابر خطرناک‌تر است. به نظر می رسد که سفر در فضا سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌نماید و احتمالا طیفی از میکروب‌ها در چنین شرایطی،‌ به نسبت روی زمین، خطرناک‌تر می‌شوند. پرواز فضاپیمای آتلانتیس در سال 2006/ 1385 نشان داد که باکتری تیفیموریوم سالمونلا ( که در تصویر با رنگ قرمز نشان داده شده است)‌ در فضا با احتمال سه برابر بیشتر از روی زمین می‌تواند باعث مرگ موش‌ها گردد.
همچنین به نظر می‌رسد که بی‌وزنی توانایی باکتری استافیکوکوس اورئوس در مقاومت نسبت به آنتی‌بیوتیک متی‌سیلین را بالا ببرد. این باکتری مقاوم به آنتی‌بیوتیک، دلیل شایع عفونت‌های بیمارستانی است.
موسسه‌ای به نام آستروژنتیکس در حال حاضر در حال مطالعه این قابلیت افزایش‌یافته است تا عوامل موثر بر بالا رفتن آن را جدا کنند و از آن برای تولید واکسن‌ها بهره ببرند.

این آزمایش که در ابعاد یک چمدان بود، ‌ممکن است شبیه یک جعبه لوازم آرایشی به نظر برسد اما از آن برای سنجش تاثیر اشعه بر طیفی از مواد استفاده می‌شود، ‌از سرامیک گرفته تا هاگ‌ها. اولین جعبه آزمایش مواد ایستگاه فضایی بین‌المللی در سال 2001/ 1380 به این ایستگاه متصل شد.
فضانوردان فضاپیمای شاتل در روز اول ماه سپتامبر سال جاری/ 11 شهریورماه، ششمین مجموعه از این جعبه‌ها را از ایستگاه جدا کردند.
گزارشی که اخیرا ناسا بر اساس این آزمایش‌ها منتشر نموده است،‌ این سری آزمایش‌ها را تا به امروز کارآمدترین سری آزمایش‌ها دانسته است.

ایستگاه فضایی بین‌المللی میزبان مجموعه‌ای از ماهواره‌های کوچک،‌ در ابعاد توپ فوتبال آمریکایی بود که بخشی از پروژه‌ای به نام Synchronized Position Hold Engage Re-Orient Experimental Satellites (SPHERES) بودند. از این سه ماهواره برای سنجش برنامه‌های کنترلی استفاده می‌شد که به ماهواره‌ها امکان پرواز با کم‌ترین مداخله انسان را می‌داد. با هماهنگ شدن تک تک ماهواره‌های فضایی، می‌توان تلسکوپ‌های قدرتمندی در اختیار داشت.
همچنین شیوه‌های بهتر کنترل به فضاپیماها و ماهواره‌ها قابلیت متوقف شدن خودمختار را می‌دهد که برای قرار دادن اجرام در مدار قابل استفاده خواهد بود.

اغلب نمایش‌های بی‌وزنی به این دلیل انجام می‌شوند که هیجان حضور در فضا با مردم به اشتراک گذاشته شود و تصوری از ویژگی‌های اشیا در سقوط آزاد شکل بگیرد. در سال 2008/ 1387 تاکائو دویی، ‌فضانورد، بومرنگی را پرتاب کرد تا ببیند به پرتاب‌کننده‌اش برمی‌گردد یا نه. بومرنگ برگشت، چون که مسیرهای حلقه‌ای بومرنگ‌ها ناشی از نیروهای متغیر هوایی که در آن حرکت می‌کنند، بر ابزارهای خمیده‌ است و ربطی به نیروی جاذبه ندارد.
در اوائل سال 2009/ اواخر 1387، فضانورد دیگری به نام کوئیچی واکاتا یک سری فعالیت که توسط عموم پیشنهاد شده بود،‌ شامل راندن یک قالیچه پرنده،‌ تا کردن لباس‌ها و استفاده از قطره چشمی را انجام داد.

نیوساینتیست- ترجمه: بهنوش خرم‌روز

+ نوشته شده در دوشنبه 23 شهریور1388ساعت 16:45 توسط سجاد صابری |

آخرین خبر از روح و فرصت

روح و فرصت که به دوقلو های مریخی هم معروف شدند چند وقتی است که به سکوت پیوسته اند.

آخرین خبر از روح گرفتار شدن آن در شن های مریخ است. وب سایت ناسا اخبار و گزارشی مفصل در این رابطه منتشر کرده است که (از اونجایی که تنبل شدم، متن انگلیسی رو) در ادامه مطلب میتونید بخونین و همچنین از لینک http://www.nasa.gov/mission_pages/mer/freespirit.html میتونین به صورت مستقیم این خبر رو توی سایت ناسا بخونین.

شاد باشید. (براش دعا کنین از این معرکه در بیاد)

ادامه مطلب

+ نوشته شده در پنجشنبه 19 شهریور1388ساعت 14:23 توسط سجاد صابری |

Thousands of New Images Show Mars in High Resolution

هزاران تصویر تازه از بیش از 1500 مشاهدات تلسکوپی توسط مدار گرد مریخ ناسا نمایش دهنده طیف وسیعی از دره کوچک ، تپه ، دهانه ، لایه بندی زمین شناسی و ویژگی های دیگری بر روی سیاره سرخ است.

دوربین عکسبرداری با وضوح بالای آزمایشگاه علوم (HiRISE) در این مدارگرد کار تصویر برداری را از ماه آوریل تا اوایل آگوست سال جاری ، انجام میدهد.

تصاویر جدید در: http://hirise.lpl.arizona.edu/releases/sept_09.php .

هر تصویر از HiRISE نواری 6 کیلومتری (3.7 مایل) وسیع از سطح مریخ را کاملا پوشش می دهد ، که حدود دو تا چهار بار طول دارد و برای نشان دادن جزئیات کوچک تا 1 متر یا یک یارد در سراسر سطح بکار گرفته شده است.

image from NASA's Mars Reconnaissance Orbiter shows gullies near the edge of Hale crater on southern Mars.

مدار گرد مریخ در حال مطالعه این سیاره با مجموعه ای از ابزار های پیشرفته از سال 2006 میباشد. این بازگشت داده ها نسبت به تمام ماموریت های گذشته بیشتر است. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ماموریت ، این صفحه را مشاهده کنید : http://www.nasa.gov/mro

مدار گرد مریخ توسط آزمایشگاه پیشرانه، پاسادنا در کالیفرنیا ، مدیریت می شود. همچنین بخش JPL موسسه فناوریِ کالیفرنیا در پاسادنا است. سیستم های فضایی لاکید مارتین، دنور ، اولین پیمانکار برای این پروژه و ساخت سفینه فضایی است. دوربین عکسبرداری با وضوح بالای آزمایشگاه علوم، توسط دانشگاه آریزونا ، توسان مدیریت میشود. و ابزار دقیق توسط Ball Aerospace و تکنولوژی های Corp. ، بولدر و Colo. ساخته شده است.

منبع خبر: ناسا

(خواهشا اگه بر میدارین منبع بدین.)

+ نوشته شده در یکشنبه 15 شهریور1388ساعت 0:50 توسط سجاد صابری |

رقابت بین المللی دانشمند یک روزه کاسینی در ایران آغاز شد

«دانشمند یک روزه کاسینی»، رقابتی است که دانش‌آموزان 10 تا 18 سال با مقالات 500 کلمه‌ای خود درباره زحل و قمرهایش به رقابت با یکدیگر می‌پردازند. پس از گزینش بهترین مقالات از مجموع مقالات رسیده در سراسر جهان، فضاپیمای کاسینی در روز یکشنبه 19 مهر 1388 (9 اکتبر 2009) به عکاسی از سوژه‌های مورد بحث خواهد پرداخت. این رقابت را مرکز پیشران موشک ناسا (جی پی ال) ترتیب داده است و ناسا قصد دارد با برگزاری این رقابت، دانش‌آموزان را با بخشی از وظایف دانشمندانی که با مقالات و استدالالهای علمی خود سبب می شوند، فضاپیماهایی همچون کاسینی به سوی خاصی از جهان پیرامون ما بنگرد، آشنا کند.

این رقابت علاوه بر ایالات متحده در 34 کشور دیگر جهان از جمله ایران هم برگزار می‌شود. دانش آموزان ایرانی می‌توانند با توجه به مقررات زیر در این رقابت جهانی شرکت کنند:

شرایط شرکت در رقابت بین‌المللی دانشمند یک روزه کاسینی در ایران

1- شرکت کنندگان باید دانش‌آموز سالهای آخر دبستان یا راهنمایی یا دبیرستان یا پیش دانشگاهی باشند و سن آنها نباید از 18 سال بیشتر باشد. (شرط سنی 10 تا 18 سال)

2- دانش‌آموزان ایرانی باید مقالات خود را به صورت نوشته شده و تایپ شده به ایمیل persiancsfad@gmail.com حداکثر پیش از اتمام مهلت ارسال مقالات در ایران (14 مهر)، ارسال کنند.

3- مقالات باید در حد 500 کلمه و به زبان فارسی یا انگلیسی باشند (زبان مقاله تاثیری در داوری ندارد). مقالات بیشتر از 500 کلمه به هیچ وجه بررسی نخواهند شد.

4- کل متن مقالات باید متعلق به فرد یا گروه شرکت کننده در رقابت باشد و ارسال بسته‌های اطلاعاتی یا مقالات اشخاص دیگر به هر صورتی حتی ضمیمه، غیرقابل قبول است.

5- مقالات می‌تواند به صورت فردی یا گروهی (گروهی حداکثر تا 4 نفر) نوشته شود.

6- هر دانش‌آموز، چه به صورت فردی و چه به صورت گروهی، فقط یکبار حق ارسال مقاله دارد.

7- در انتهای مقالات باید نام و نام خانوادگی نویسنده یا نویسندگان مقاله به همراه شماره تماس و آدرس پست الکترونیکی نویسنده یا نویسندگان مقاله لحاظ گردد (شماره تماس و ایمیل والدین نیز پذیرفته می‌شود.). نام و نام خانوادگی، شماره تماس و آدرس پست الکترونیکی (ایمیل)، جزئی از 500 کلمه مقاله محسوب نمی‌گردد.

8- الحاق هرگونه عکس و نمودار به هر شکلی به متن پذیرفته نیست و دانش‌آموزان فقط می‌توانند متنی 500 کلمه‌ای را ارسال کنند.

9- مهارت در نوشتن نیز در داوری مقالات تاثیرگذار خواهد بود و علاوه بر ایده و نظر مطرح شده از لحاظ دستور زبان و املایی (هم برای مقالات فارسی و هم برای مقالات انگلیسی) نیز مقالات بررسی می‌شوند.

10- رقابت دانشمند یک روزه کاسینی در ایران در دو سطح راهنمایی و دبیرستان-پیش دانشگاهی برگزار خواهد شد و در دو سطح، داوری مقالات انجام خواهد شد:

سطح سالهای آخر دبستان و راهنمایی: 10 تا 14 سال
سطح دبیرستان و پیش دانشگاهی: 15 تا 18 سال

11- شرکت کنندگان در رقابت کاسینی فقط می‌توانند یک سوژه از مجموع سه سوژه را انتخاب و درباره آن مقاله 500 کلمه‌ای بنویسند، سوژه‌های قابل عماسی فضاپیمای کاسینی در روز 19 مهر 1388:

زحل و حلقه‌هایش
تتیس و حلقه های زحل
تیتان
(تتیس و تیتان، دو قمر از اقمار سیاره زحل هستند)

12- مقالات باید به گونه‌ای نوشته شوند که علت عکاسی فضاپیمای کاسینی از سوژه مورد نظر را نسبت به باقی سوژه‌ها توجیه کند و در مقالات باید مشخص شود که با عکاسی از سوژه مورد نظر نتیجه علمی بهتری به دست خواهد آمد. نوشتن مقاله درباره سوژه باید با لحاظ کردن منافع علمی عکاسی از آن سوژه باشد.

13- رقابت دانشمند یک روزه کاسینی در ایران رسماً از 14 شهریور آغاز شده است و تا 14 مهر 1388 ادامه دارد. آخرین مهلت ارسال مقالات، ساعت 24 (به وقت رسمی ایران) چهاردهم ماه مهر 1388 است و مقالات ارسالی پس از این تاریخ به هیچ وجه بررسی نخواهند شد.

14- در ایران منبع رسمی و معتبر در اعلام آخرین اخبار، اطلاعات و شرایط شرکت در رقابت دانشمند یک روزه کاسینی، وبلاگ www.persiancsfad.blogspot.com است.

15- اگر پرسشی درباره نحوه شرکت در رقابت دارید، با پست الکترونیکی persiancsfad@gmail.com با ما می‌توانید در ارتباط باشید. برگزارکنندگان این رقابت در ایران، خانم مهسا طاهران و آقایان رضا حبیبی و محمدجواد ترابی هستند.

لازم به ذکر است، علاوه بر عکاسی فضاپیمای کاسینی از سوژه مورد نظر مقالات برگزیده، نویسندگان مقالات برگزیده جهانی فرصت خواهند یافت تا با دانشمندان کنترل کننده فضاپیمای کاسینی به صورت ویدیوکنفرانس اینترنتی گفتگو کنند.

با آرزوی موفقیت

به نقل از : گروه برگزارکننده رقابت بین‌المللی دانشمند یک روزه کاسینی در ایران

+ نوشته شده در یکشنبه 15 شهریور1388ساعت 0:19 توسط سجاد صابری |

400 سال پیش در چنین روزی...

حدود سال‌هاي 1350 ميلادي، اروپاييان با عدسي‌هاي شيشه‌اي آشنا بودند. اين عدسي‌ها بعدها باعث شد تا صنعت جديدي به نام عينک‌سازي در اروپا باب شود و با کمک استفاده از عدسي‌هاي شيشه‌اي افرادي که ديد آنها تضعيف شده بود توانستند بار ديگر بينايي طبيعي خود را به دست آورند. اما حدود 250 سال پس از آن بود که ردپاي نخستين تلسکوپ يا دوربين خود را نشان داد و اين ردپا ما را به هلند و جايي برد که هانس ليپرشي براي نخستين بار ادعاي ساخت تلسکوپ را ثبت کرد. ليپرشي (Lippershey)، متولد وسل (Wesel)در غرب آلمان فعلي بود. او عينک‌سازي با استعداد بود که در هلند کار مي‌کرد. در 2 اکتبر 1608 او درخواست ثبت تلسکوپ را به عنوان اختراعي جديد مطرح کرد.اگرچه درخواست وي مورد پذيرش قرار نگرفت، ولي اخبار اين اختراع بسرعت در سراسر اروپا پراکنده شد. در نامه‌اي که تاريخ 25 سپتامبر 1608 را بر سربرگ خود دارد، ادعاي ليپرشي در خصوص اختراع دستگاهي اعلام شده است که مي‌تواند تمام نماهاي پيش رو را بزرگ کند.

البته بعد از ليپرشي، چند نفر ديگر نيز ادعاي اختراع تلسکوپ را مطرح کردند. يکي از اين افراد زاخاري جانسن (Sacharias Janssen )، عينک‌سازي است که در ميدلبورگ کار مي‌کرد و همکار و رقيب ليپرشي بود. جانسن يکي از 2 مخترع احتمالي تلسکوپ به شمار مي‌رود و احتمال دارد او تلسکوپي لوله‌اي را پيش از سال 1600 ساخته باشد؛ اما اين موضوعي است که هنوز کسي نتوانسته صحت آن را تاييد کند و بنابراين طرح ليپرشي تا امروز عنوان نخستين طرح ثبت شده يک تلسکوپ در تاريخ را از آن خود دارد.

اما تاريخ، نخستين استفاده‌کننده تلسکوپ در نجوم را به نام گاليله مي‌شناسد؛ مردي که با وجود تلاش‌هاي درخشان و خيره‌کننده معاصرانش از او به نام يکي از بنيانگذاران ستاره‌شناسي جديد ياد مي‌کنند. رصدهاي مختصري که او با تلسکوپ دست ساز خود از آسمان انجام داد، بنياد قرن‌ها مطالعه و پژوهش را بنا نهاد. بر اساس شواهد موجود گاليله تلسکوپ خود را در در تابستان 1609 ساخت و پس از چند رصد مقدماتي در 25 آگوست 1609، کار کرد تلسکوپ خود را براي قانونگذاران ونيز و در جمع آنها شرح داد. اين نخستين فعاليت و نمايش عمومي تلسکوپ بود و همچنين نخستين استفاده مستندي که از تلسکوپ براي ستاره شناسي صورت گرفته است.

گاليله پيش از آن‌که کتاب ديالوگ را بر مبناي مشاهدات و طرح‌هايش بنويسد، بارها توانايي تلسکوپ خود را ارتقا داد. اکتبر سال 1609 گاليله توانست تلسکوپي با قدرت بزرگنمايي 20 برابر بسازد و از آن براي بررسي لکه‌هاي خورشيدي و اهله زهره استفاده کرد تا با کمک رصدهايش انقلابي در ستاره‌شناسي به وجود آورد و چشم‌انداز جهان را به گونه‌اي ژرف دستخوش تغيير سازد.

با وجود اين، برخي معتقدند پيش از گاليله مرد ديگري نيز از تلسکوپ براي رصد آسمان استفاده کرده است. توماس هريوت(Thomas Harriot)دانشمند و ستاره‌شناسي بود که در آکسفورد زندگي مي‌کرد. او همچنين در يک گروه اکتشافي که از سوي سر والتر رالي، (Sir Walter Raleigh) ترتيب داده شده بود به عنوان نقشه‌بردار خدمت مي‌کرد و برخي احتمال مي‌دهند او نخستين کسي است که از تلسکوپ براي کارهاي ستاره‌شناسي استفاده کرد. توماس هريوت، اخترشناس انگليسي چندان در جهان معروف نبود. البته نه به دليل ضعف کارهايش، بلکه به دليل آن‌که بسياري از رصدهايش فراتر از زمان خود او بود.

والتر رالی

ي از افراد (از جمله محققي به نام وان هلدن در سال 1995) ادعا کرده‌اند که هريوت در 26 جولاي 1609، ماه را رصد کرده و طرح‌هايي از آن را نيز رسم کرده بود. اين تاريخ چند ماه پيش از زماني است که گاليله رصدهاي خود را آغاز کرد و اگر اين موضوع اثبات شود، بايد هريوت را نخستين کسي دانست که از تلسکوپ استفاده نجومي کرده است.

توماس هریوت

رصدهاي هريوت از لکه‌هاي خورشيدي اگرچه به شهرت رصدهاي گاليله نرسيد، اما رصد و ثبت اين لکه‌ها از سوي او و به چنين روشي براي نخستين بار صورت گرفته و راه جديدي را پيش روي ستاره‌شناسان بازکرد.

(داخل کمانک بگم که گالیله بیناییش به خاطر رصد خورشید تضعیف شد.)

بعد از انتشار خبر استفاده نجومي از تلسکوپ بود که اين ابزار به داغ‌ترين موضوع و ابزار دانشمندان تبديل شد.

تلسکوپ گالیله

بنابراین احتمالا گالیله و هریوت هر دو اولین استفاده کننده های این ابزار بوده اند. در صورتی که از کار یکدیگر بی اطلاع بوده باشند. و از طرفی میتوان گفت گالیله از آنجایی که هوشمندانه تر عمل کرده بود و بیشتر مورد تایید عامه بود به عنوان اولین رصد گر با ابزار یا حتی مخترع تلسکوپ به شمار آمد.

به هر حال شاید اگر گالیله نبود بسیار ناگفته ها مطرح نمیشد و به سپاس این خدمات گالیله او را فعلا به عنوان اولین رصدگر با ابزار شناخته و از تلاشش تقدیر میکنیم.

چهارصدمین سالروز رصد تلسکوپی مبارکباد.

بر شما باد کشف جهان...

لوگوی سال جهانی نجوم