همیشه شنیده ایم که میگویند علم مرز ندارد...

اما براستی آیا این مطلب میتواند دلیلی برای فراموش کردن تاریخ علم در سرزمین خودمان باشد؟

امروز وقتی از اسطوره صحبت میشود ، انتظار داریم نام بطلمیوس و گالیله آورده شود.

 در حالی که همان نظریات را از ایرانی ها داریم.

شاید درست نباشد که مطلقا بگوییم فلان نظریه ی فلان دانشمند غیر ایرانی بر اساس نظریه فلان دانشمند ایرانی است.

 چرا که شرایط حاکم بر زمان ایجاب میکرده تا دانشمندان اختر شناس دست به تحقیق در باره موضوعی بزنند و تعجبی نیست که نظریاتی مشابه داشته باشند.

اما موضوع ناراحت کننده این است که ما آموخته هایمان را از غربی ها میگیریم و یاد گرفتیم که علم را وارد کرده ایم.

 به ما آموخته اند که تاریخمان را آنطور بنویسیم که یاد گرفته ایم و اینچنین است که نام دانشمندان پارسی از یاد ها گم میشوند.

امروز ایران ما شبیه دوران حمله مغول است. مغول ها برای اینکه حکومت را قدرتمند در دست بگیرند علم مکتوب را سوزاندند و مردم را در جهل نگاه داشتند.

ما نیز اینگونه ایم. تاریخ سرزمین مان را در افکار میسوزانیم و پیروی از غرب را افتخار میدانیم.

افتخار میکنیم که میدانیم گالیله ۴۰۰ سال ژیش از تلسکوژ استفاده کرد.

فراموش کردیم که گالیله اولین استفاده کننده تلسکوپ بوده. تلسکوپی که در ایران بدست ابن هیثم بصری ساخته و پرداخته شد.

اما نه به قصد ساخت تلسکوپ بلکه به عنوان یک دوربین...

پس تلسکوپ و اختراع و به کارگیری آن که دو امر پیوند خورده اند کاری است مشترک بین گالیله و ابن هیثم.

این معنی واقعی این جمله است " علم مرز جغرافیایی ندارد اما تاریخ ... (؟)"