انسان ازلحظه ای که پابرزمين گذاشت به آسمان مينگريست.ستاره های درخشان راميديدوميپرستيد.
مردمان باستان ازديربازباآسمان,حرکت ستارگان,تغييرفصول وتقويم آشنابودندوميدانستندکه آسمان گنبدی شکل است.باتخيل قوی که داشتندتوانستندتصاويرآسمانی رابيافرنند.بيشتراين اشکال به صورت خدايان وحيوانات اساطيری بود.بعدهااين تصاويرصورفلکی ناميده شدکه مجموعه ای ازستارگان دوريانزديک به هم ميباشد.
برخی ازاين صورفلکی بانامهای خودشان مطابقت دارندوبرخی هم نه.دربين تمدنهای باستانی اولين فرهنگهايی که شروع به طبقه بندی آسمان برای نامگذاری نمودندعبارتنداز:
بابلی ها, هندی ها, يونانی ها, رومی ها, چينی ها و بومی های قاره آمريکا.
انسانهای ساکن درنيمکره شمالی قادربودندکه فقط ستارگان قابل ديددراين نيمکره راشناسايی وطبقه بندي نمايند.
زيراستارگان عرضهای جنوبی وپايينتر,ازآن نقاط قابل رويت نبودند.درقرن دوم ميلادی,بطلميوس,ستاره شناس يونانی – مصری توانست بيش از 1000 ستاره رادرقالب 48 صورت فلکی درکتاب مجستی فهرست نمايد.
اين صورتهای فلکی که يادمان دوران عتيق است,به نام صورتهای فلکی باستانی ناميده می شوند.
ازقرن 16 که اروپاييهابه کشف مناطق جنوبی کره زمين پرداختند,فهرست ستارگان نيمکره جنوبی برای دنيای غرب شناخته شد.
دراوايل قرن 17, يوهان باير برروی 12 صورت فلکی آسمان نيمکره جنوبی نام نهاد.ضمن اين که هموطن معاصراويعني ياکوب بارچ سه صورت فلکی ديگررانامگذاری کرد.
درسال 1687 يوهانس هوليوس توانست هفت اسم به مجموعه اضافه کند؛ ونيکلالويی دولاکايپس دريک مسافرت به مناطق جنوبی آفريقا 14 صورت فلکی ديگررانامگذاری نمود. ودربين سالهای 1750 و 1754 تعداد 10.000 ستاره فهرست شدند. اين صورفلکی جديدرابه نام«صورفلکی نوين»می نامند.
معمولانامگذاری صورتهای فلکی باستانی براساس«شکل»آنهاست.صورتهای فلکی جبار و اسدظاهرا به شکلی است که آنها را ناميده اند.نامگذاری صورفلکی داراي نظم است.
صورفلکی کهن به سه دسته تقسيم ميشوند:
1 - حيوانها و چيزهايی که با آب درارتباط اند.
2 - انسانها و حيواناتی که درروي زميناند.
3 - مخلوقات افسانهای که به هوا پرميکشند.
شگفت آنکه هريک از اين دستهها در بخشی از آسمان جمعند. پرندگان وموجودات هوايی درنزديکی قطب شمال دايرةالبروج هستند,صور زمينی همچون کمربندی دورآنهاراگرفتهاند.موجودات آبزی هم درجنوب وزيراستوای سماوی جادارند.
قبل ازسال 1930 هرکسی، هرقسمتی ازآسمان رابه طوردلخواه ميتوانست به هراسمی بنامد و درنتيجه هيچ گونه مرزتعريف شده ای دراطراف صور فلکی وجودنداشت.
لذابرای رفع شبهه و ايجاديگانگی،"اتحاديه بين المللی ستاره شناسی"درسال1930 تصميم گرفت که نامهای خاصی(به زبان لاتين)به همراه مرزی مشخص براي کليه صورفلکی انتخاب کند. اين همان حدودواسمهايی است که امروزه درسطح جهانی پذيرفته شده است.
درحال حاضرتعدادصورفلکی به 88 عددرسيده است که دارای شکلهای متفاوت
وابعادگوناگونی هستندکه درکنارهم چيده شده اند.
منابع:نجوم پایه/سپهرنیلگون/
* صورت های فلکی در گذشته بر اساس تصورات مردم نام گذاری شده اند.
( صورت فلکی دب اکبر در کتاب صورالکواکب)
* گاهی این تصورات به واقعیت شبیه بوده اند.
( صورت فلکی جبار با استفاده از نرم افزار CyberSky 4.0)
